Op de baan van Royal Lytham & St. Annes.

Ondanks dat deze moeilijke baan aan de westkust van de UK ligt, waren de eerste dagen de weergoden de club zeer goed gezind. Weinig wind en dat na een aantal ruige dagen waarin weinig getraind had kunnen worden (zie ook het blog van Joost Luiten) Op de eerste dag had de Nederlandse golfer voor de 18 holes 73 slagen nodig, drie boven par. Daarmee stond hij, in gezelschap van onder anderen de fameuze Amerikaan Phil Mickelson, vooralsnog onder de streep. Schrale troost:  titelverdediger Darren Clark en Robert Rock deden het nog slechter.

De Australiër Adam Scott leidde na de eerste ronde met 64 (-6). Hij sloeg acht birdies en verloor onderweg maar twee slagen. De imponerend spelende Belg Nicolas Colsaerts volgde met 65. Tiger Woods, die zeer gecontroleerd speelde, en Rory McIlroy moesten toen al drie slagen goedmaken.

Beld Colsaerts-Amerikaan Snedeker- Australier Scott

Op de tweede dag maakte Joost Luiten een par (70) en bleef daarmee met een totaal van 143 precies onder de cut. Hij was daarmee de laatste op de ranglijst en mocht in het weekend als eerste starten samen met een Marker. De Amerikaan Brandt Snedeker evenaarde na een ronde van 64 (zes birdies) een record, door na twee dagen een score van  130 (-10) af te leveren. Hij had daarmee één slag voorsprong op de Australiër Adam Scott, die wederom zeer constant speelde. Tiger Woods rukte, onder meer door een fabelachtig bunkershot, op naar de derde plaats met zijn tweede 67’er. De sterk begonnen Belg Nicolas Colsaerts leverde een scorekaart met 77 in en viel ver terug.  Pro’s die de cut niet haalde waren o.a. Charl Schwartzel  en Phil Mickelson.

In het weekend ging het er toch echt naar uitzien dat de Australische golfer Adam Scott zijn kansen op het winnen van zijn eerste Major niet meer zou weggeven. Hij leverde  een scorekaart van 68 slagen (-2 ) in en had daarmee een voorsprong van vier slagen op de Noord-Ier Graeme McDowell en de Amerikaan Brandt Snedeker. Tiger Woods stond op dit moment vierde, op vijf slagen van Scott.  Joost Luiten maakte een grote sprong voorwaarts. Met 69 slagen kwam hij op een totaal van 212. Hij steeg daarmee van de 68ste naar een gedeelde 33e plaats.

De laatste dag verliep geheel anders dan menigeen verwacht had. De wind was in de namiddag gaan opsteken en dat had zeker invloed op het spel. Daarbij gingen zenuwen een grote rol spelen.

Er vond op de laatste holes voor het clubhuis een ware ineenstorting van Adam Scott plaats. De Australiër, als grote favoriet begonnen aan de laatste 18 holes, voltooide het toernooi met een 75’er. Hij had nog de mogelijkheid om er een play off uit te slepen, maar zelfs de putt van ongeveer 2 meter op de 18 hole kreeg hij er niet meer in. Daardoor kwam er een verrassende winnaar van de 2012 versie: de Zuid-Afrikaanse routinier Ernie Els.

Ernie met zijn tweede Jug

Els noteerde op de eerste negen holes nog twee bogeys maar maakte dat vervolgens met vier birdies meer dan goed. Met een ronde van 68 kwam hij uit op 273 (-7), één minder dan Scott.  „Knap teleurstellend”, pruttelde Scott na. „Vier holes voor het eind had ik het nog volledig in eigen hand. Maar dit gebeurt soms op een baan als deze. Frustrerend. Ik speelde zo goed deze week. Ik had me nooit meer van mijn stuk moeten laten brengen.”

De 42-jarige Els, die ruim 1,1 miljoen kon bijschrijven op zijn rekening, liet ook Tiger Woods (277 en +3 als dagscore) en Brandt Snedeker achter zich. De in de laatste flight met Scott spelende Graeme McDowell kon de verwachtingen ook niet waarmaken en viel terug naar een vierde plaats.

Voor Els was het zijn vierde Major-titel na het US Open (1994 en ’97) en het Brits Open van 2002. Hij bedankte nadrukkelijk een van zijn specialisten in zijn team. Dr Sherylle Calder had met haar Eyework software Ernie het vertrouwen in zijn spel terug gegeven. De Zuid-Afrikaan mikte de balletjes secuur voorbij de vele bunkers, die als bomkraters waren ingebouwd en was goed op de beslissende putts. „Ik was om de een of andere reden weer eens aan de beurt”, zei de winnaar. „Veel mensen dachten dat ik nooit meer zo’n toernooi op mijn naam zou brengen. Maar ik begon daar dit jaar zelf wél weer in te geloven.”

Joost Luiten had op de laatste dag 74 slagen nodig. Hij maakte maar een birdie en eindigde daarmee op een 45e plaats met een totaal van 286 (+6) in gezelschap van zijn eigen favoriet Lee Westwood (zie blog).

Hieronder een filmpje met de hoogte- en dieptepunten van de laatste twee dagen en een filmpje van over Sherylle Calder met haar Eyework software (engelstalig)