also available in English…>>.. English text also available

living the dream

 

 

De vraag is: Was het ooit mijn droom?

Omdat ik nooit dat woord heb gebruikt en plotseling was het er… Iedereen vertelde me dat ik mijn droom ging waar maken. Vreemd. Wat social media kan doen, omdat het voor mij slechts een wijze is om een aantal van mijn wensen te combineren; reizen, verschillende banen zien en het belangrijkste, elke dag golf spelen, zodat mijn handicap naar het niveau van golfleraar gaat.

Ik wist dat het moeilijk zou worden toen ik startte, omdat ik weinig tot geen spaargeld had op het moment dat ik begon en nog steeds geen sponsor die de trip zou vergoeden. Ik had enkele andere ideeën hoe geld te verdienen tijdens de reis, maar tot nu toe heeft het niet uitgepakt zoals ik verwachtte. Eén van mijn gedachtegangen was om video’s aan golfbaan managers te verkopen. Die, zoals ik tijdens mijn eerste twee maanden heb geleerd, ik nauwelijks te zien krijg, als ik op een golfbaan aankom. Vanaf het begin zei mijn intuïtie mij dat dit idee niet zou werken en dat het geld via een andere manier binnen zou moeten komen.

We hebben veel geprobeerd. Ik mag schrijven we, want ondertussen waren Irene en Robert ook betrokken bij het benaderen van bedrijven, organisaties en bestuursleden en hen informeren omtrent de mogelijkheid tot publiciteit en veel ‘content marketing’, wat het nieuwe heilige woord in internet marketing is.

Maar ik moet helaas schrijven, dat behalve RedlineGolf en jij, Andy en enkele donateurs (voor wie ik zeer dankbaar ben) er geen geld binnenkwam.

Loft 73 in 's-Hertogenbosch, RedLine Golf, Wirtshaus Elten, DJ Events

Maar het heeft me niet tegengehouden, want ik wilde deze trip maken, zelfs toen het niet als een droom voelde. Van het weinige geld dat ik had gespaard, kocht ik mijn oude camper en hoopte dat deze nog in een goede staat zou zijn. Het bleek anders en na één week verdween deze hoop en de kosten van de reparaties namen bijna de helft van mijn budget weg.

Nog steeds geen reden om op te geven, dus ging ik vanuit Italië noordwaarts, omdat ik daar zeker was van gratis green-fee’s, omdat jij dat geregeld had. Omdat ik dat deed, moest ik een van mijn andere basisgedachten loslaten; elke 30 km een golfbaan bezoeken. In een ‘sneltreinvaart’ had ik mijn visie op het bereiken van Zweden, ondertussen lerend dat veel golfbaan managers mijn verzoek e-mails niet beantwoorden en dat receptionisten geen beslissers zijn.

Maar het werkte. Door te leren, door het te doen, creëerde ik deze route door Europa, waarbij ik werd toegelaten op al deze mooie golfbanen. Echter, niet met andere mensen, niet onder begeleiding van de golfpro, niet met enthousiaste golfleden. Misschien had ik hier meer kunnen doen, maar door het werk dat ik al had met het schrijven van de bevindingen en het bewerken van de video’s kwam dit terzijde te staan.

Ik leerde dat mijn project niet bijzonder genoeg is, tenminste, dat is het gevoel dat ik heb als ik met mensen praat rondom de baan, ALS IK AL MET IEMAND IN GESPREK KOM.

—-
Dus toen mijn vriendin besloot om te gaan en haar eigen ding te gaan opzetten, begon mijn eenzame leven. En voor de mensen die mij (een beetje) kennen, ik ben een sociaal mens die anderen om zich heen nodig heeft.

Zelfs de positieve reacties van de managers, die ik wel kreeg te spreken over mijn NIEUWE business idee van Camper Golf Reizen, konden er niet voor zorgen dat ik me afvroeg of ik wel het juiste aan het doen was. Want dit is de hoofdvraag die dagelijks door mijn hoofd gaat. Ik doe dit allemaal om mijn golfvaardigheden naar het niveau van een golf leraar te krijgen, maar als ik hen aan het werk zie, dan zie ik mezelf daar niet staan.

En dan zijn er de nieuwe problemen met de camper; deze gaat niet meer sneller dan 70 km per uur (op de snelweg) en zelfs veel minder op heuvelachtig terrein. Mijn geloof in dit voertuig wordt met de dag minder. Dus wil ik er voor zorgen dat ik in Nederland ben, voordat ik echt niet meer verder kan. In Nederland is mijn plan: elke job accepteren die ik krijg aangeboden en ondertussen elke dag golfen of trainen tijdens mijn vrije tijd (en ondertussen geld sparen om terug naar Zweden te kunnen).

Dus Andy, het spijt mij heel erg dat ik niet het risico heb genomen om nog eens 1500 km in mijn camper te rijden en al deze geweldige mensen te bezoeken, die jij over mij geënthousiasmeerd hebt. Want dat is echt wel iets dat in mijn geheugen gegrift staat. De mensen van de twee restaurants van jouw lijst die ik wel heb bezocht waren bijzonder hartelijk en gastvrij.

[one_half]

Romeleasens Golf Club

[/one_half][one_half_last]

Tomelilla Golf Course

[/one_half_last]

Ik geef niet op. Ik maak alleen een richtingsverandering in de route van mijn trip. Ik blijf trainen en spelen en Wicked Golfers blijft groeien, met of zonder het onderwerp Camper Reizen. Ik doe mijn uiterste best om terug te keren naar Zweden nadat ik het geld heb verdiend, zodat ik van al die prachtige golfbanen kan genieten die jouw land te bieden heeft.

Ondertussen leef ik de droom.

 

 

Opmerking voor de lezers: Andy Friberg runt een restaurant in Zweden, Mosslanda Pub geheten. Als je ooit de kans hebt, ga langs en geniet van zijn gastvrijheid.